بارش

دیشب درخبرها مطلع شدم که چندین بمب گذاری در عراق زندگی انسانهای بی شماری را از بین برده است . اصلا دلم نمی خواست به چنین مواردی بپردازم و در وبلاگ چنین عکس هایی را درج نمایم بنابراین پیشاپیش از تمامی دوستان و بازدید کنندگان پوزش می طلبم . ولی وقتی چشم آدمی به نگاههای معصومانه کودکانی چنین گره می خورد، دیگر چه جای تامل چه جای سکوت ، آخر برای دست یافتن به هدف چرا بایستی به چنین قربانیانی دست یازید؟ در کدام مکتب و آیین رسیدن به هدف به توسط هر وسیله ای و به هر طریقی توجیه پذیر شده است؟ کدام پیامبر آسمانی چنین دستوری را صادر نموده است؟ روی سخنم صرفا با اسلامگرایان افراطی و یاسایر افراد از  مکتبهای متفاوت و بعضا متضاد شرقی و غربی ، و سازمانها و ارگانهای مختلف و بی شمار جهان نیست روی سخنم با تو است ای کسی که خود را انسان می پنداری ،چه کسی و به استناد کدامین تفسیر از انسان و ایمان به ما گفته که راه ما درست و به حق است و سایرین باطلند؟ این اشراف و اذهان به حقیقت مطلق و این تفسیرجدایی حق و باطل را چه کسی به ما آموخته و ما از مکتب کدامین به ظاهر معلمی درس عشق به انسان و ایمان و حق و حقیقت را آموخته ایم ؟وچرا نبایستی برای رسیدن به اهداف خوب از ابزارهای خوب استفاده کرد؟آیا امثال گاندی به اهداف خود نرسیده اند؟ آیا پیامبران آلهی با توسل به زور آیین خود را جهان شمول نمودند ؟خداوند به پیامبر می فرماید هر آیینه اگر تو خوشرو نبودی مردمان به دورت جمع نمی شدند. ما چه درسهای گرفته ایم و نهایتادر این میان چرا علما یک صدا در مقابل چنین فجایعی موضع گیری نمی کنند ؟سکوت تا به کی و به چه قیمتی ؟