اين روزها وقتي كه به لحظات  پاياني سال نزديك مي شويم حال و هواي جامعه در گروههاي مختلف متفاوت است كودكان و مدرسه ايها خوشنود از ايام تعطيلات هستند و..... باري هر كس به كاري مشغول است و همگان روزهاي بهتري را به يكديگر نويد مي دهند .اما در اين ميان وضعيت قشر كارگر اين جامعه چندان مطلوب كه هيچ اصلا خوب به نظر نمي رسدشايد در گير نبودن در مناسبات بالاي مملكتي فرصتي را براي اين قشر فراهم ننموده تا به مانند سايرين سهمي براي خود مطالبه كند .مي بينيم در جايي كه در تمامي جهان كارگران حمايت مي شوند اينجا در خصوصي سازي و سهام عدالت نيز سهمي ندارند  بايد واقعيت را پذيرفت كه  به واسطه اينكه دستي در مناسبات بالاي مملكتي ندارد نمي تواند روزهاي بهتري را پيش رو داشته باشند . آنچه كه وضعيت اين  قشر را تعيين مي كند در دستان سياست گذاراني است كه گويا خود با مسائل و مشكلات اين طيف آشنا نيستند و اگرچه مدام سنگ اين قشر را به سينه مي زنند و از آنان مطالبه راي مي كند ولي با آنها زندگي نكرده و مشكلات  اين طيف نگراني اينان نيست  . آنچه كه مشخص است با تعيين حداقل حقوق در سطح 330 هزار تومان  آنهم با صرف 48 ساعت كار مداوم در هفته و 176 ساعت كار در ماه رمقي براي اين طيف نمانده كه به مانند ساير ارگانهاي دولتي سخن از مشكلات اقتصادي جامعه انهم با اين تورم بالا بنمايد . اصولا زماني در دسترس ندارند تا به اعتراض نه نتها بپردازند كه بيانديشند .در جايي كه حداقل حقوق در رده هاي آموزش و پرورش با 24 ساعت كار در هفته تقريبا سه روز 750 هزار تومان متوسط مي باشد و در پايين ترين رده هاي نظامي اين رقم به 900 هزار تومان  بالغ مي گردد و از آن سو طبق گزارشات سازمانهاي رسمي سطح فقر در شهرهاي بزرگ با ارقام ميليوني سنجش مي شود . چگونه مي توان با رقمهايي مانند 330 هزار تومان زندگي كه هيچ زنده ماند . آيا قرار است همه جامعه كارگري را به كميته امداد پيوند  بزنيم . چه كسي  مي خواهد اين قشر را دريابد پيش از انكه در چرخ آسياب اقتصاد كشور منهدم گردد.آيا بايستي تمام بار تورم اين جامعه به دوش و سر اينان ويران گردد و تنها ديوار شكسته بالا رفتن قيمتها تغيير حقوق اين قشر باشد آيا زمان آن فرا نرسيده است كه اين ديوار شكسته را ترميم نماييم قبل از اينكه بر سر همگان ويران شود